باز هم اين افكار سمج و چسبناك را به سرانگشتان لرزان مي گيرم و پرتشان مي كنم ... سويي

رهايم نمي كنند.به دستانم چسبيده اند...تكانشان مي دهم

يكبار- دوبار- ده بار...

و دوباره هجوم مي آورند.

كماندار كوچكي در گوشه اي از مغزم جا خوش كرده

- خسته...

صدايم مي زند... نمي خواهم بشنوم

- اين آخرين تير من است

صدايش مي پيچد ... آخرين تير... آخرين

در اين مطلق تاريك

زمزمه ميكنم

دعايش كنيد... اين آخرين تير است...

حرف تازه ای نیست

حس تازه ای هم نیست

فقط گاه به گاه تکرار می شود!!

این حس افتخار و شاد بودن که در من اوج می گیرد...

به شناختن تو و

تو

و تو

و تو...

روزهای بی قیدی است. روزهای تنبلی و رخوت.روزهای فیلمهای قدیمی؛ کتابهای نخوانده ؛ حرفهای نگفته .

روزهای ما و- یک  – اتاق گرم ، فقط.

نه دلمشغولی روزهای دگر، نه خانه تکانیهای هر روزه. نه پخت و پزهای کشدار، نه رفت و آمدی، نه رفت و روبی. همه اینها که کم شود چیزی نمیماند. جز من و یک اتاق و یک دنیا خاطره که هر روز کاهلانه ورق می زنم ، یک پرده برای نمایش فیلم و یک دریچه رو به این دنیا... و دیگر ... هیچ.

اینروزها خوشدلانه چای می نوشیم فراوان. با لیمو، دارچین، کاکوتی و همه طعمهایی که روزهای پیشین نه وقتش بود نه حوصله اش.

چای می نوشم و مرور می کنم تمام گذشته های دور را.

اینروزهای سرد مرا می برد به آن خانه قدیمیه بزرگ که برای پاهای کوچک من چقدر ایوانش دور بود و بلند.

مرا می برد به آن باغچه های همیشه پر، همیشه سبز، حتی روزهای برفی. سبزیهای براقی زیر آن پلاستیک بزرگ که پدربزرگ با عشقی عمیق هر روز جابه جایش می کرد.و ردیف گلدانهای شمعدانی به انتظار بهار و آن اتاق گرم...

آن بخاریه بزرگ که چقدر دوستش داشتم و یک کمد، بزبان آنروزها – اشکاف – که هر زمان غیب می شدم ، آنجا میافتنم به تورق کتابی کودکانه.

و مادر بزرگ ... که همیشه با لبخند و اخمی شاد کنار آن سماور بزرگ چای کاکوتی می ریخت برای همهء ما و برای پدربزرگ در فنجانی مخصوص ، که من ببرم در سینی کوچک با  قندانی یکنفره برای او، که همیشه تکیه میداد به مخده ای سرخ. و بوسه ای بر پیشانی من که دردانه اش بودم و- قزم جانش-

و چقدر جایشان خالیست امروز میان این اتاق که گرمایش گرمای آنروزهاست و عطر چایش ، عطر روزهای خوش کودکیم.

و تفاوتش با آن روزها این ( تی میکر) برقیست ، بجای آن سماور بزرگ با آن قل قل های شیرینش و آن بخار-  که به جست و خیز روی هوا می گرفتمش و چون مشتهای کوچکم را باز می کردم – نبود.

و این مخده سرخ که تنهاست و دلتنگ پدر بزرگی که به آن تکیه می داد ...

چگونه می توان با یک لامپ صد گرم شد:

مواد لازم:

1-     لامپ صد          یک عدد

2-     سیم رابط           یک عدد

3-     میز عسلی          یک یا دو عدد؛ به تعداد افراد خانواده بستگی دارد

4-     پتو                   به میزان لازم . هر چه بیشتر بهتر

5- چای ؛ کشمش؛ آجیل  به میزان دلخواه

طرز تهیه:

ابتدا دو عدد میز کوچک را وسط اتاق قرار دهید و زیرش لامپ صد را با کمک رابط و سر پیچ مخصوص روشن کنید.

سپس هر آنچه پتو و لحاف در منزل دارید و در این سرما به دوست و آشنا و در و همسایه قرض نداده اید یا به در و پنجره ها نکوبیده اید روی این میز قرار دهید طوری که لبه های پتو روی زمین – آویزان- قرار بگیرد.

      کرسیه مخصوص 2008 شما آماده است . می توانید زیرش ولو شوید و چای بنوشید و تخمه بشکنید و خوش باشید که در این مملکت گل و بلبل هنوز لامپ صد نایاب نشده است.

باور نمی کنید !!!! امتحان کنید... گرم است.

غمگین می شوی. می گذری!

خشمگین می شوی. می گذری!

میبینی.می گذری!

 می فهمی. می گذری!

یکبار چشمانت را باز می کنی. میبندی . چند ثانیه مکث. می گذری؟؟!!!

همواره با سکوت ...!!!

چگونه بدانند در درونت چه غوغاییست!!!! هوایت گرگ و میش است...

دلگیر...

پر..

در انتظار بارش

باز هم انگار همه دلتنگیهای خیس دنیا تو را می خوانند...

کسی می داند...درون بقچهء تنهاییت چیست...

می گویی:

می دانی ...اما...هیچ مگو.

اجازه بده من خودم باشم .همین منی که می شناسی. همین من؛ با تمام ضعفهایش ؛ کاستی هایش؛ مهرش.

به من اجازهء بودن بده.بودن آنچه هستم.نه آنچه تو می خواهی.

منی را دوست بدار که هستم؛ با همین دانش؛ همین شعور؛همین قلب.

از من آن عروسکی را نساز که به آن عاشقی. به منیت من عاشق باش. به من سر تا پا اشتباه.

اشتباهات گویشم را؛پوششم را؛ دانشم را بر – من – ببخش .

اگر تو این – من – را دوست می داری همانگونه که هست دوست بدار.

ویران نکن. از نو نساز که چیزی می شوم غیر از – من.

نه تو می شناسی نه من.

نه تو دوست می داری نه من.

نه تو عاشق می مانی نه من.

و او را میبینم.نفهمیدن هایش را.از سر گرفتن هایش را. و دوباره و دوباره تحمیل همه خواسته هایش را.

و من می گویم به او:

( همان او که از آن من است ؛ نه – او- )

میان همه عروسکانی که می بینم؛ ساخته همجنسان تو – من هم همان نیستم که بودم.

من همان شدم که تو ناخوآگاه می پسندیدی. و هرگز نگفتی.من به احترام سکوت تو؛ به عشق تو ؛ به میل خود؛ منعطف شدم.عروسک نشدم . خود؛ ساخته شدم.

برای همه آزادیم برای خودساختگیم برای همه آنچه خواستی و نگفتی برای عشقی که به همان – من – داشتی ؛ سر خم می کنم و برای همه همجنسان تو از جنس تو. که به من و همه همجنسان من مثل هر انسانی مهلت انسان بودن می دهند و خود بودن.

اینگونه من و تو ما می مانیم ؛ همیشه و آنها ملغمه ای از او و موجودی که نه خود می داند چیست ؛ نه او.

پ.ن۱: این همان داستان همیشگی بود که بیادم آوردی. ممنونم.

ژ.ن۲:بابت اشکالی که پیش اومد معذرت می خوام. اشکال از بلاگفا نبود.مصلحتی بود.

هم خواب آلود

هم شارژ

هم الکی خوش

چه جوری میشه که اینجوری میشه؟!!!!!!!!!!!!!

تو این باغ وحش همه جونورا یک لقب دارن که با اون شناخته میشوند.همشون مثل ما آدما خونواده دارن و دوستانی.اما این باغ وحش چند تا فرق عمده با بقیه باغ وحشا داره.

1- همه جور جونوری توش هست. حتی گاو و الاغ که جاشون تو طویله است . و سوسک و مورچه و مارمولک که تو باغ وحشای معمولی پیدا نمیشه.

2- تو این باغ وحش افراد یک خونواده لزوما از یک نوع نیستن .مثلا همسر فیل ممکنه مورچه باشه- چیه مگه؟ همه چی نباید اونجوری باشه که شما می خواین.اینجا اینجوریه.

3- جونورای این باغ وحش قابلیت تبدیل شدن دارن.یعنی می تونن به یک جونور دیگه تبدیل بشن. اینم از عجایبه باغ وحش ماست و اما...

داستان مربوطه به یک غروب قشنگ که گاو چاق بعد از اینکه کلی کلاس میره و اکابر و مکتب و کلاس کامپیوتر و کلی سواد می خونه - جهت پز دادن و به رخ کشیدن سوادش- میره خونه هدهد دانا.

توی راه طاووس جان رو میبینه که پراشو اینجوری هوا کرده بوده.تو دلش میگه: - سر فرصت- باید با این طاووس جان حرف بزنم و بهش بگم: فکر نکن دمبتو که اینجوری می کنی خیلی خوشگل میشی ! پرات می شه انگار یک جاروی برعکس...عوضش اگه جعمشون کنی هم یکم از قر و غمزه های لوست کم می شه؛ هم پنجولای بی ریختت دیده نمیشه؛ هم یک خیری به بقیه جونورا می رسونی چون همینطور که راه میری اقلا این خیابون جارو میشه.چی میشه مگه؟ چه چشمی هم خمار میکنه واسه من.

اما عوض همه این حرفا یه لبخند گنده میزنه و میگه: به به طاووس جان؛ چه خوشگل شدی امشب(  آخه اونموقع - سر فرصت- نبوده یکم - ته فرصت- بوده)

طاووس جانم تو دلش میگه: تا کور شود هر آنکه نتواند دید. اما بلند میگه: لطف داری. چشات  قشنگ میبینه. چاقه مهربون.

گاو چاق می رسه خونه هدهد دانا.

میبینه به به؛ هدهد خان چه کرده.کلی تغییر دکور داده . مبل و صندلیه طرح نو – ال سی دی سامسونگ – یخچال فریزر ساید بای ساید... اما هر چی میگرده هدهد خانو پیدا نمیکنه. برمی گرده و از خونه بهش تلفن می زنه:

-          سلام. به به. چه دکوراسیون توپی. چقدر قشنگ. واحدی و برو بچه های ( زیبا – ساده – ایرانی) دکور کردن؟ خیییییییلی شیک و گل منگلیه.

-          دکور چی؟ کشک چی؟

-          فیلم نشو. پس اون زلم زیمبو ها چی بود؟

-          کدوم زلم زیمبو؟ کجا رفتی تو؟

گاو چاق آدرس میده و میگه خونه تو دیگه.

هدهد- پدر جان اینجا که تو رفتی که خونه من نبود. خونه همسایه است.

گاو چاق : هاه...

فکر کن. اینا همش از یک گاو چاق بر میاد . که بره خونه یک نفری بعد بابت تغییر دکوراسیون به یکی دیگه تبریک بگه.

اینجوری بود که هیات مدیره باغ وحش یونگ با یک درجه تخفیف؛ گاو چاق رو به درجه الاغی ارتقاء مقام میدن تا خیلی از نبوغش خجالت نکشه. این یه جور دلجوییه تو این باغ وحش – مرسومه.

از اون روز به بعد گاو چاق با خوشحالی اینور و اونور میره و مدال الاغیش رو به همه نشون میده – با افتخار-

نفهمیدین چی شد؟

اشکال نداره.شما که هدهد دانا نیستید.

فقط اونه که می فهمه و البته چند تا دیگه هم هستن ِ که بعدا میگم.

پ.ن: طاووس جان اگه پیغامی واسه گاو چاق داری همینجا بگو به اسم خودت – طاووس جان- تا من برسونم بدست گاو چاق. امروز میاد اینجا واسه اینکه مدالش رو به رخ من بکشه.

با دستی زیر چونه و لبخندی بزرگ تو یک مبل چاق وتپل - لم دادم و نگاهتون میکنم. مثل فیلم سینمایی.

چقدر دیدن زندگیه شاد و عاشقانهء آدمایی رو که دوست دارم - دوست دارم.

نه اشتباه نمیکنم .این نگاه عاشقانه است. این شادی واقعی.

شادیتون مسریه. احساس سرخوشی میکنم. همینطور که چرخیدنتون رو با چشم دنبال میکنم در دل  دعا می کنم... نه نمی تونم جلوی قلاب شدن انگشتامو در هم - بگیرم. همونجا دستامو تو هم قلاب می کنم و از خدا می خوام این عشق همیشه همینطور بمونه. گرم- حقیقی- موندنی.

خدایا انقدر گرفتارشون نکن که عاشقی از یادشون بره. آمین.

حس مادر بزرگا رو دارم. حس خوبیه.

صورتم خیس است از نم شنها ؛ یا اشک ؛ نمیدانم.

احساس میکنم فرو می روم ؛ خیلی آرام ؛ در شنهای خیس که مرا به خود می خواند.

طعم شور دریا را حس می کنم و طعم گس ماسه و طعم خورشید را.

و فرو می روم.

انگار دو تکه می شوم . تکه ای کشیده شده به دل ماسه ها ؛ تکه ای رو به آسمان.

در گوشم هیچ صدایی نیست ؛ جز صدای موج – جز صدای دور یک پرنده – جز صدای نجوای سیرسیرکها – جز صدای پای مورچه ها.

در گوشم هیچ صدایی نیست.

صدای همهمه آدمهایی که می آیند و می روند را نمی شنوم.

و صدای پر هیجان کودکانی که به سوی آب می دوند و یا در ساحل قلعه های کودکانه می سازند.

هیچ صدایی .

انگار آنها هم مرا نمی بینند.

حس خوبی است.

تو را نمی بینند که خورشید را می چشی و دریا را ؛ و موج را می شنوی و مورچه را.

حس خوبیست اگر فقط؛ مرا زیر پاهای شادتان لگد نکنید.

من همینجا می خوابم ؛ آرام.

کنار دریای شلوغتان بازی کنید ؛ شاد باشید ؛ به سر و صورت هم آب بپاشید ، لطیفه هایتان را همینجا بگوئید و خاطراتتان را. و ساعتها بخندید .

من نمی شنوم . راحت باشید .

از دریای شما طعم شورش ؛ هوای خیسش و تکه ای نور فقط – برای من بس.

از ساحل شما همین یک وجب جا ؛ همین یک مشت ماسۀ خیس زیر صورتم – برای من بس.

فقط ...

فقط مرا لگد نکنید.

من اینجا خوابیده ام .

...خواب می بینم.