می گه : بگو چرا نمی خوای فکر کنی ؟

می گم : چرا نمی خوای فکر کنی ؟

می گه : "بگو قصه از کجا شروع شد؟"

می گم : قصه از کجا شروع شد؟

می گه : چه اهمیت داره ! بپرس... کجا تموم شد؟

می گم : کجا تموم شد؟

می گه : ... تو یک زمین بازی ...

و آغاز می کنه ...

- انگار وسط یک استادیوم بزرگ ایستاده ام ، زیر سرزنش نگاه هزاران هزار تماشاچی. من همان وسط ایستاده ام. زیر سرنیزۀ نگاهشان. بازی تمام شده و من ، تنها بازماندۀ زمینم. می خواهم بگویم ، من بازی نکرده ام ، من بازیکن نبوده ام ، من حتی مربی نبوده ام ، من اصلاْ عضو هیچ تیم و دسته ای نیستم ، من حتی یک گل نزده ام ، حتی یک گل نخورده ام . من ... من فقط بازنده ام ...

می گم : چرا بازنده؟

می گه: ... یک روز میان شادی و خنده های مستانه ام ، یک روز همان جا که بی خیال و بی فکر مست بادۀ زندگی بودم، آن چنان بی هوا ضربه ای از قفا خوردم که تا امروز ، تلو تلو می خورم .

همیشه از جایی می خوریم که حتی فکرش را هم نمی کنیم و من باقیِ زندگیم را پی آن ضربۀ ناغافل ... باختم ....

....

....

می گم : و بعد ...؟

 می گه : بعدی نیست. جز روزگاران بیهوشی ام و بعد عادت... و من عادت کردم که بمانم ، که بسازم . من به زنده بودنم ، عادت کرده ام.

پی یک شادی ، یک شادیِ کوچک میان همه عادت هایم ، یک روز شروع کردم به نوشتن و نوشتم . و پی این نوشتن ها و نوشتن ها کم کم از خاطر بردم آنچه هرگز نباید فراموشم می شد . گناه من این فراموشیم بود که با ضربه ای دیگر به یاد آوردم. ... یک بار دیگر ، ناغافل! ... به یاد آوردم که من ... یک بازنده ام.

من این بار دیگر تلو تلو نمی خورم . به بیهوشی و بی خبری نمی گذرانم. این بار فقط ، می پذیرم. نمی جنگم.

من تمام انرژیم را پی آن بازی سخت ، از کف دادم. ... فقط ... می پذیرم. هر چه بگویند.

چه اهمیت دارد ، اگر ، پی هر بازیِ تلخ من شوم قربانی.

مگر این نیست که برچسبِ همه باخت های عالم بر پیشانیِ من است؟ ... چه اهمیت دارد؟ ... اگر پی یک بازنده ، مرا یافته اند ، بی تقصیر ...؟

چه اهمیت دارد که من به چه می اندیشم؟ ... من فقط می پذیرم . هر چه بگویند ، می گویم : ... حق با شماست. حتی پی توجیه شان نخواهم بود. دیگر ، پی هیچ نخواهم بود. ... هیچ.

...

می گم: حالا وسط این زمین چکار می کنی؟ راه می ری؟!!!!

می گه: ردِ نبودنم را ، پاک می کنم.

می گم: راست می گی. آدم ، گاهی ، وقتی چیزی برای باختن نداره ، حاضر میشه باخت همه رو به گردن بگیره. به خاطر دوست داشته هاش.

می گه : و به خاطر دوست نداشته هاش ... به خاطر هر چیز ... هر کس ... به خاطر یک جرعه زندگی ، در کام هر کس که می شناسی و نمی شناسی ... به خاطر یک روزِ خوش ، برای هر انسانی که می شناسی و نمی شناسی ...

به خاطر یک لبخند.

یک دلخوشیِ ساده.

به خاطر هر چیز که به خاطرش ، از خودت عبور کنی ...

...

می گم: حالا چکار می کنی؟ داری رد پاهاتو پاک می کنی؟!!!

می گه : نه .  بودنم را ، پاک می کنم.

می گم: ...

هیچی نگفتم . فقط به تماشای یک عبور نشستم ، در چشم هایی که خواندنش ، کار بیهوده ای است.

چیزی جوانه می زند ، همین جا ، در قلبم

سحرآمیز می شود ، رشد می کند ، در برم می گیرد ...

غرق می شوم.

همچون خواب مخمل

آرامش می دهد و ...

تسکین!

چیزی جوانه می زند ، همین جا ، در قلبم

زیر آوارِ آرزوهای مدفون

سر بر می آورد ، سحرآمیز می شود

قلبم را می گشاید ، پاره پاره

شیرین اما ...

در برم می گیرد ، تمام اندامِ غم زدگی ام را

مغزم را

پر می کند از برگ

سبز می کند

سحرآمیز می کند!

آن طرف ...

آن سوی ابرهای سرگردانی ام

قلعه ای دور می بینم

بالا می رود، بالا می رود ، این روحِ سرکش

رها می کنم ، ناتوان و خسته ...

بالا می رود

از اطلسی های رویا ، از سبزِ سحرآمیز

شاید ... تا فتحِ قلعهء آرامش

که می سازی اش هر روز ... هر روز ...

هر روز می کاری  امید ، از نو

و من ....

غرق می شوم ...

در برابر حجم تنهایی ها !

برایت می گویم از

بادکنکهای رنگی

از شمعهای فوت نشده!

اینگونه که زانو زده ای...

برایت می گویم از پولکهای رنگی

از خش خش کاغذ کادو

از صد سال زندگی!

اینگونه که زانو زده ای... عزیزترین

قصه ساز می شوم

از پری دریایی

در رقص سرخ

....

اینگونه که زانو زده ای...

برابر حجم تنهایی ها

یخ دلتنگی ام آب می شود

از ...

چشمهای تو سرازیر...

-                           - اگر بخوابی زودتر می رسیم.

-                           - یعنی اگر من بخوابم ، تو تندتر می رونی؟!!!

-                           - نه دخترم. وقتی تو می خوابی زمان رو گم می کنی . و وقتی بیدار شدی به نظرت زمان زودتر گذشته.چطوری بهت بگم؟!!! یعنی گذشت زمان رو حس نمی کنی...

-                           - پس من می خوابم. رسیدیم ، بیدارم کن !!....

و تمام دیروز را در خواب گذراندم  و امروز را ، هم

شاید زودتر بگذرد

فقط ، بگذرد...

لباسها را تا می کنی و جدا جدا در قفسه ها می چینی.ملافه را روی تخت پهن و اطرافش را با سنجاق محکم می کنی. یکی ، دو تا ، چهار تا ... سنجاق اضافه ، طبق همان عادت بدِ همیشگی بین لبهایت می ماند.نگاهی می اندازی از سر رضایت ، با دستانی بر کمر و سنجاقی در دهان.

-                                                                -  چقدر ملافه های شسته را دوست دارم.

سریع از اوهام بیرون می آیی. وقت نیست و خرواری کار و یک فکرِ تازه که بین ملافه ها و لباسهای شسته چرخ می زند.یک بازیِ تازه به دعوت ماری و پونه . توصیف خود و تاثیر گذارترین آدمهای زندگیت.

خودم را تو صیف کنم؟!!!! ... جاروبرقی را سریع از کمد بیرون می آوری و تند تند ، جارو می کشی.

-                                                               - من ؟!!...

-                                                               - چه عجله ای.

-                                                               - بله عجولم. عجول ، در هر کاری.

لبخند می زنی و تند تند دسته جارو برقی را روی فرش جلو و عقب می کشی.

کسی در اعماق ذهنت بی خیال می گوید: البته خدا هم خوب گوشمالیت داد. تا عجله از یادت برود.

کند می شوی. دسته جارو را رها می کنی. می مانی. انگار یک قرن می گذرد در اندوه این چند ثانیه.

نفس عمیقی می کشی وسریع می روی سراغ گردگیری.دستهایت سریع کار می کنند، مثل فکرت. قاب عکس ها را گردگیری می کنی ... یکی در میان دستهایت می ماند!!!

می اندیشی: دلگیرنمی شوم ، اگر هم شدم هرگز نخواهی فهمید.

به ردیف عکسها خیره می شوی ... چقدر دوست داشته هایت زیادند. از همه رنگ ، از هر ملیت، از هر عقیده و مذهب .

قابی را بر سینه می فشری – همان کسی که اولین انسان تاثیر گذار زندگیت بوده – پدرت.

-                                                              سنجاق را از بین لبهایت برمی داری ... بوسه ای بر قاب دیگر... مادرت... سنجاق سرگردان بین انگشتانت می ماند.

-                                                               -  کجا بگذارمت؟

-                                                               بی حواس می رود همانجا که بود .انقدر که غرقی ، در کار و افکارت.

کتابها را برمی داری زیرش را از غبار پاک می کنی. می اندیشی: می نویسم ، همسرم هم.

کتابها را جا به جا می کنی . لبخند می زنی :

-                                                               -  دوستانم هم.

-                                                               به نام دو کتابی که در دستهایت می ماند ، خیره می شوی.

آهنگ رویش... ... صفحه ای باز می کنی : یادم می آید روزی در اتوبوسی که به... چشمانت ریز می شود .انگار سعی می کنی از میان مه - خاطرات خوش آن روزها را ببینی...    

-                                                               - نازی هم.

-                                                               کتابی دیگر... 48 ... باز می کنی... با احترام تقدیم به ... دستمال را کنار می گذاری! شعر دوست داشتنی ات را می خوانی و...

-                                                               -  هدایت هم.

قابهای روی دیوار را پاک می کنی. تصویر سبز و سرخ و آبی تو را می برد به آن سرزمین پاک و شاد...

-                                                                - ایرن هم.

-                                                               لبخند می شوی.

-                                                               ...

کارها تمام می شود و ... جارو برقی همانجا وسط هال می ماند. آهی می کشی وبا فنجانی چای سوی اتاق می روی و در دل می گویی: باشد برای بعد.

کامپیوتر را روشن می کنی و دلنوشته های دوستان را می خوانی و می خوانی وآرش را هم.

...

فنجان را روی میز می گذاری .خم می شوی ، انقدر که چشمانت مماس می شود با صفحه سبز مونیتور... به همت می ریزد... در ذهن شلوغت پی اسمی می گردی : واقعا چه کسی اینطور در زندگیت تاثیر گذار بوده؟!!!!

کسی که هم تو را زیر و رو کرده ، هم زندگیت را ، هم ارزشهایت را.

کسی که تو را رها کرده از همه مسائل ریز و آزار دهندهء دنیایت. 

کسی که به زندگی ات عمق داده و نگاهت را تغییر.

کسی که هر مشکلی را که مشکل نبوده ، حذف کرده.

و خلاصه ... کسی که از تو – توی دیگری ساخته. همان که اینجاست ، مات روبروی این پنجرهء باز.

اسمی در ذهنت جرقه می زند و...

سنجاق از بین لبهایت می افتد...

..." باربد"....

برای دفن صحیح زن چه کارهایی باید انجام دهید؟

۱- اصلا فکرش را هم نکنید که می شود مرده را بدون غسل و کفن دفن کرد.( مگر در بیابان مانده اید؟)

2- فکرش را هم نکنید که از کسی که سول می پرسد  بخواهید ، جواب صحیح را بگوید ، جهت اطلاع. او که مسئول دانستن جواب صحیح نیست. فقط مسئول پرسیدن سوالهاییست که شما جوابش را ندانید.( لطفا پر توقع نباشید)

3- اگر انقدر خیره هستید که جواب را حتما بدانید، خواهید شنید : برو فکر کن تا سال بعد.

۴- ذهنتان را از مسائل بیهوده زندگیتان پاک کنید تا بتوانید با خیال راحت- فکری بازو روشن به این موضوع مهم بیندیشید . به مدت یکسال.

 یک توصیه ایمنی: همیشه وقتی به بیابان می روید آب به قدر کافی ( جهت غسل) و کفن همراه داشته باشید. اگر از تشنگی مردید هم مهم نیست. فقط آب را نخورید که آن بدبختِ همراه بتواند شما را به آداب تمام دفن کند.( دور از جون شما با خودم بودم)

اگر جواب سوال بالا را نمی دانید در آزمون دانشگاه ... ... (ع) شرکت نکنید. زیرا در گزینش رد خواهید شد.به سلامت.

اگر جواب را یافتید ، تازه می رسیم به نماز میت.باز هم به سلامت.

اگر نماز میت را بلدید تازه می رسید به جواب دادن به نکیر و منکر.باز هم به سلامت.

اگربه این دو عزیز به خوبی پاسخ دادید می روید بهشت. دانشگاه می خواهید چه کنید؟!!!!

به سلامت.

پ. ن1: خدا را شکر که دانشگاه من گزینش نداشت.

پ.ن 2 : من در اتاق بازجویی حضور نداشتم ، این فقط نقل قولی بود از دوستی. در مورد صحت و سقمش هیچ مدرکی ندارم .

پ.ن 3: خوشحالم از اینکه دوستانم همه انسانهای راستگویی هستند.

پ.ن4 : پ.ن 3 هیچ ربطی به این داستان ندارد. فقط یک ابراز خوشحالیِ ساده است.

کاسه ای آب و آئینه ای که ، دور شدنتان را در آن می بینیم.

دنیای شیرینی بود ، در سایهء بودنتان .

می روید و سبدِ خاطراتی شاد – از با هم بودن – را برای ما ، جا می گذارید و طعم ملسِِ حضورتان را ، که مزمزه می کنیم و دلشاد می شویم ، هنوزهم.

در یادمان همه خوبی هایتان ، مهربانی هایتان و صمیمانه همراه بودنتان ، تلخی های روزگارمان را ، شِکر می کند...

و عطر بهار نارنج ...

بخواب، روح کوچکِ من !

سم ضربه های دل واپسی را واداشته ام

پشت این در، به انتظار بنشینند ، بی حاصل

پشت همین در که ضربه می زند، شانه های مرا

بند های گیسویم را ، بند پاهایشان کرده ام ، مبادا لگد مالت کنند

تا آرام بگیری، روح کوچکِ من !

تا جسمِ قلب گونه ام ، پاسخ می دهد ، این فشار

تو را به یاری نمی طلبم

برایت بازیچه می سازم

از مکعب های شادی

از مهره های فیروزه ایِِِ آرامش

هر صبح، مشتی عطر یاس ، بدرقه ات

هر شب ، خوابِ شمعدانی

تا تو آرام بگیری ، روح کوچکِ من!

کودکانِ بازیگوشِ بی قراری را ، صدا مکن

بگذار ، همه چشمهای نگرانی را ببندم ، آرام

تا تو را پیدا نکنند ، در قایم باشک نابرابرِ زندگی

تا تو آرام بخوابی ، روح کوچکِ من

من ، بیدار می مانم . پشت این پنجره

در انتظارِ طلوعِ آرامشت

روی افق ، چشمانم را گلدوزی می کنم

 خسته ام اما،

هشیارم هنوز...

آسوده ، آرام   

بخواب ، روح کوچکِ من!

لذتِ خود بودنت را فراموش کرده ای.

تو دیگر ، تو نیستی.

نه لبخندت آن است که  می بینیم ، نه شادی هایت.

نه دوست داشته هایت نمایش صحیحی دارند ، نه نفرت هایت.

من حتی عمق احساس تو را لمس نمی کنم! ... گناه ما نیست ، حس تو لمس ناشدنی است.

شاید ... شاید این میانه ، فقط اشک هایت واقعی است! ... شاید ، چون بی اراده است و ناگزیر!

لبریزی از فریاد و تو را می بینیم که دوردست ها را می نگری ، بی صدا.

بی قراری و مشوش! ... اما ، تکیه داده ای به پشتیِ سکوت ، آرام.

چشم هایت در انتظار سیلی بی امانند.

 لبخند می زنی: عجب روز خوبی است!!!

با همۀ وجودت می خواهی تنها باشی! ... اما ، با مِهری عمیق ، مرا به فنجانی چای دعوت می کنی!

کمی خودت باش!

گاه گاه ...

که نگویندت: ... !!!

غمگنانه هایش را حس می کنی

همه شادی هایش ، شادت می کند

نگاهت که روی نگاشته هایش سر می خورد ، چشم هایت به نم می نشیند

نفس هایت که سنگین می شود...پنجره ای باز می کنی

و به یاد او می نویسی

می نویسی ...

می نویسی ...

شاید که یه روز تو هم به آرزوت رسیدی

فردا رو چه دیدی ...

گذشته ها گذشته..

به اینده نگاه کن"

زیبا- شاد – رها آغاز کردیم

هنوز رهایم

از فکر – از اندیشه های تلخ

از آنچه بود

از آنچه هست

از آنچه می آید

دریچه ای رو به بهار می گشایم

زمزمه می کنم …

هر چه پیش آید خوش آید

طناب را پاره کرده ام دوست نازنین

همان که هر روز می گفتی ام و هر روز آویزانش بودم

بی اراده- بی آنکه بخواهم- بی آنکه بدانم

رهایش کرده ام

"به آینده نگاه کن"

سماعی شاد – در خلائی ناگزیر

تا بی نهایت

تا همه فرداهای بی فردایم

تا نا کجا آباد

تا همانجا که می گریختمش- می گریختمش

می گریختم…