دقايق بي خويشتني ام ، بيشتر و بيشتر مي شود ... همان وقت كه ظرف مي شورم و بشقاب ... انگار سال ها در دستم مي ماند ، همان وقت كه پارچه بر دست ، پيِ لكه اي روي زمين ... عاقبت مي نشينم ، نمي گردم ، نمي سابم ، نمي شورم ... فقط پارچه بر دست انگار ميان گردبادي مي چرخم ... نيست مي شوم ، ناپيدا ... عجيب اين روزها انگار ناپيدايم ... هستيم را در دست مي گيرم ، انگار گچِ كوچكي است ... مي نويسم : من هستم . ... رد مي شود ، پاك مي كند ... رد مي شوي ، پاك مي كني ... دوباره و دوباره ، پاك مي كنند ... خسته مي شوم ... مي نشينم همينجا ، ميان آشپزحانه ... مثل يك سايه ... گچ كوچكم را پرت مي كنم ... پشت سرم صداي برخوردي با سينك ... حتي ديگر سر نمي گردانم ... سرگردانيم بس! به آرامش چاي مي ريزم ... كيك مي برم ... مي نشينم ... و آرام مي پذيرم ... که آرام آرام نيست می شوم!
+ نوشته شده در جمعه دهم آبان 1387ساعت 23:0 توسط سلماز |