یادداشت های روزانه من

غذا ، بهانه است.

after84 — Fri, 02 Jan 2009 00:50:18 GMT

این پست را چند بار خوانده ام ، از خواندنش لذت مي برم ... آدم هايي كه حتي در غذا خوردن اصالت دارند ...

غذا خوردن براي من بهانه ايست براي دركِ لذتِ با هم بودن ... بعله بي خوردن هم مي شود اما ... من اينطور بيشتر دوست مي دارم ... دور يك ميز ... در كنار آدم يا آدم هايي كه دوستشان داري . مهماني هايم هم اغلب به صرف شام است ... كم پيش مي آيد به صرف چاي يا عصرانه ... انگار وقت كم مي آورم براي با هم بودن ... چندان دلنشينم نيست ... زمان مي خواهم و شب هاي دراز و نشستن هاي طولاني پشت ميز و گپ زدن ها ، فرصتي است كه مي جويم و مي خواهم .

فارغ از اين ، لذتي است ناقص از انباشتن ، كه هر چند كم لذتي نيست اما ، نا كافيست و به چشم هم زدني تمام شدني ... آنچه مي ماند ، طعمِ ملسي است از هم نشيني ها و با هم بودن ها كه ماناست و مي شود تا مدت ها مزمزه كرد ... ترش و شيرين و شاد.

آداب معاشرت

after84 — Wed, 31 Dec 2008 17:58:18 GMT

رعايتِ بعضي اصول در معاشرت هايمان چندان هم بد نيست ، به آن سختي هم كه تصور مي كنيم ، نيست ...

ضررِاينكه مثلاحرفی را كمي فقط كمي در دل مرور كنيم و بعد جاري كنيم ، فقط از دست دادنِ چند ثانيه است ... گمان مي كنم ضررش بسيار كمتر است ازآن كه به بي آدابي نزد همگان محكوم شويم .

آين كه همه ما گهگاه به اشتباه يا سهوا اصولي را زير پا مي گذاريم شايد چندان مهم نباشد ، كه چاره مي شود با دلجويي و عذر خواهي از رنجشي نا خواسته و پذيرفتني است ... اما آنچه مكرر مي شود جزيي از شخصيتي است كه به قضاوت وادارمان مي كند و تجديد نظر.

با همه ی بی اعتقادیم به کتاب های جهت دهنده ای مثل کتب روانشناسی و راه های خوش زیستن و غیره ... بد نیست یک کتاب اصول آداب معاشرت را ورق بزنیم ، شاید راه گشا باشد.

NR

after84 — Sun, 28 Dec 2008 00:51:18 GMT

بايد از نديدن ها و نپرسيدن ها و ندانستن ها آغاز كنيد ...

بايد نداني كه چطور است و نداند كه چگونه اي ...

بايد بي اهميت بگذريد از كنار هم ، انگار نبوده ايد از آغاز ...

اينگونه شايد روح صيقل خورده ات التيام يابد از اين سوهانِ هميشگي ، شايد ...!

...

خستگي ات را مي دانم ، اين بريدن هاي مدام ، اين پس زدن ها و پيش كشيدن هايت را مي دانم ،

چاره ات را هم ... بايد از نديدن ها و نپرسيدن ها و ندانستن ها آغاز كني ... شاید دوباره بازگردی به آن چه بود ... که فراتر از تحملت است ، آن چه هست .

چاره ، دل كندن است ... دليل ماندن هم ... مشقِ سكوت كن .

سكوت كه ممتد شود ، غرق مي شوي در عادتِ بي كسي ...

عادت كه ممتد شود ، دل مي سپاري به آرامشِ روزمرگي ...

روزمرگي كه ممتد شود ، همان مي شود ،كه بود.

سند بی اندیشگی ام را امضا نکن ، شعورم را باور کن.

after84 — Wed, 24 Dec 2008 20:40:38 GMT

تازه در اين محل مشغول به كار شده اي ... پشت ميزت نشسته اي كه مسئول حسابداري براي تكميل پرونده ات به سراغت مي آيد ... مدارك لازم را مي شمارد ... يك برگ فتوكپيِ شناسنامه ، كپي از كارت ملي ، چند قظعه عكس و ... و ... !!! مي پرسي و چه؟

حانوم حسابدار سرش پايين است و با كاغذها بازي مي كند ...

- راستش خجالت مي كشم بگويم اما قانون است و لازم الاجرا ...

كنجكاو مي شوي چيست كه خواستنش اينطور باعث شرمساري است؟!!!

- يك برگه رضايت نامه ي محضري از همسرتان مبني بر اينكه با كار كردن شما در اين محل مخالفتي ندارند ... و بلافاصله مسلسل وار شروع مي كند به توضيح دادن : مي دانم كه واقعا مسخره است اما پرونده بدون اين برگه تكميل نمي شود ... مي دانم كه چقدر سخت است كه با اين سن و سال مثل بچه ها ي دبستاني بايد رضايت نامه بياوري ... انگار خودمان نمی فهمیم چطور و کجا کار کنیم حتما باید یک مرد تایید کند یا پدر یا همسر ... تازه سخت تر هم مي شود ... همسرمن كه از همان روز كه رضايت نامه را امضا كرده غرق غرور است و براي هر كاري مرا مسخره مي كند كه " تو بدون اجاره ي من حتي كار هم نمي تواني بكني" ....

مي شناسمت خوب ... مي دانم كه گوش هايت داغ شده ... رنگِ قرمز گونه هايت را انگار مي بينم و غوغاي درونت را ... حتي صداي افكارت را مي شنوم ...

اولين كسي هستي كه خواب را پس مي زني ، كمي قبل از 6 . بچه ها رابه سختي بيدار مي كني ... شستشو ، صبحانه ، بيدار كردن همسرت ... تا صبحانه اش را بخورد ، آماده كردن بچه ها ... تا او حاضر شود ، جمع كردنِ ميز ... رساندن بچه ها به مدرسه و مهدكودك و آغازِ كار 10 ساعته ات ... برگشتن ، پختنِ شام و ناهار فردا ... رسيدگي به بچه ها ... كارهاي بي پايانِ منزل ... شام دادن به بچه ها ... خواباندنشان ... شستنِ ظرف ها و ...و ... و تو آخرين كسي هستي كه به خواب مي روي ...

براي تمامِ آنچه مي كني ، براي همه آن چه وظيفه ات هست و نيست ، براي همراهيت حتي كه او چرخ اقتصاد خانه ات را آسانتر بچرخاند ، براي تحملِ فشار سنگين كار بيرون ، براي همه ي 10 ساعتي كه براي همه هستي غير از خودت و براي 14 ساعت بي استراحت باقي مانده ، رضايت او لازم است ... وبر اين رضايت نامه حتما منتي واجب ...

زنان سرزمينِ من حتي براي ياري دادن ، براي سفر رفتن ، براي حضانتِ كودكاني كه همه هستيشان وابسته به آنهاست و براي هر چيز كوچك و بزرگ ديگر نيازمند امضاي مردانِ اين سرزمينند ...

تو كه مدافع حقوق بشري درد زنان اين سرزمين فراتر از آزادي پوشش و گويش است ... كمي بيشتر از بي حقي در ارث از رندگي اي است كه همپاي همسرش ساخته ... كمي بالاتر از حقِ نفس ... نياز است به حسِ استقلالِ فكري ، نيازِ احترام به شعور است ... كه من هم آدمم مثل تو ، مثل تو توان انديشيدن دارم و مثل تو قوه ي تشخيصِ خوب و بد ... مثل تو حقوقي دارم و بسيار بسيار بيشتر از تو توانِ كار و تحملِ هر آن چه تو از تحملش ناتواني ... به شعور من احترام بگذار .

روپوش هاي سرمه اي

after84 — Tue, 23 Dec 2008 23:00:18 GMT

سلام دختر جان

احوالت آن سوي زمين چگونه است ؟ هنور پي بچه گربه هاي خياباني روان مي شوي؟ هنوز صبح هايت را با يك ليوان شير آغاز مي كني؟ هنوز كريس دبرگ گوش مي دهي ؟ هنوز دامن هاي كوتاهِ كوتاه مي پوشي ؟ ...

كجايي دختر جان ؟ من امشب دلم سخت هواي پچ پچ هاي در گوشي و ريزخنديدن هايت را كرده ... هواي قدم زدن ها و گفتگوهاي سر به ساعتِ پاي تلفن ... دلم سخت هواي همراهيت را كرده زيرِ بارانِ پاييز ... مي داني پاييز هم گذشت و من برگ ريزان را نديدم ... روزگاريست دختر جان ... باورت مي شود! پرنده هم مي شود ، بي پرواز...! چرايش را نپرس ... نپرس دختر جان ... خوش باش مثل همان روزها ... روزهاي روپوش هاي سرمه اي .... روپوش هاي سراسر سنجاقِ من ... روزهاي انضباط هاي بيستِ من ، نوزدهِ تو ... خنده هاي من ، بد و بيراه هاي تو ...

آخ ... كجايي دختر جان ؟ كه بنشينيم با دامن هاي كوتاهِ سبز و آبي لبه ي پنجره ي اتاقت با آن ماگ هاي بزرگِ زرافه دارت ... تو پرگويي كني و من آويزان شوم از آن پتجره ي بلند و به جيغ هاي مادرت بخندم كه مي گقت: آخر در خانه مي مانيد ، ديوانه ها ... كجايي مهري جان؟ راست گفتي ، كاش مي دانستم ...

اينروزهايم خاليست از آن روزها ... دامن هاي كوتاهم را بخشيده ام ... روپوش هايم سرمه اي نيست دبگر ، بي سنجاق ... هيچ ماگِ زرافه داري نمي خرم ديگر ... كريس دبرگ گوش نمي دهم ، tender hands را زمزمه نمي كنم ديگر ... انضباطم بيست نيست ديگر ... آويزانم اما نه از پنجره هاي بلندِ آفتاب گير ... مي خندم هنوز ،گيرم نه آن طور بيخيال ... قدم زدن هاي زير باران را كه كلا ترك كرده ام ...

خوبم دختر جان ... خوبم ...

کمی تا قسمتی ابری

after84 — Tue, 23 Dec 2008 12:11:18 GMT

اونايي كه منو ديدن مي تونن شهادت بدن كه روي پيشانيِ من با خط درشت نوشته شده ‌( من يك الاغِ بي توقع هستم كه بارِ توقعِ عالم رو به دوش مي كشم ، شما هم اگر خواسته اي داريد ، بسم الله ) ... همش رو پيشونيم جا شده باور كنيد .

فكر مي كنم اين از حماقتِ بي حدِ خودمه كه سعي مي كنم همه رو از خودم راضي نگه دارم .

اینم می دونم كه اين يكي از بزرگترين حماقتهاي بشرِ... و جالبه كه هميشه هم نتيجه ي عكس داره !

هر چقدر آدم زودرنج و متوقعی باشيد و هر چقدر همه ناراحتي هاي كوچيكتون رو بزرگ كنيد و به زبون بياريد ، مردم بيشتر حواسشون جمع ميشه و احترامِ بيشتري دريافت خواهيد كرد .

برعكس ، اگر مثل اين جانوري باشيد كه بالا خدمتتون معرفي كردم ، هميشه به همه دنيا بدهكار خواهيد بود ... اين تجربه آسون به دست نيومده ...

پ.ن1: داشتم فكر مي كردم چقدر بايد از تو سپاسگذار باشم "آقای همسر" كه تنها كسي هستي تو دنيا كه تا به حال هيچ توقعي از من نداشتي ، تقريبا هيچي .

پ.ن2:از همين تريبون اعلام مي كنم كه به شدت تصميمم راسخِ ، كه تغيير كنم .

تبصره : از اون جايي كه آدم نيستم باز هم در خدمت دوستان و آشنايان و اقوام دور و نزديك و خانواده ي خودم و خانواده ي همسرم هستم ... آدم شدن طول مي كشه خوب.

پ.ن3: زياد پست هايي كه از روي عصبانيت نوشته مي شه ، جدي نگيريد.

امضا: يك احمقِ بارِ توقعِ عالم بر دوش كشِ عصباني

نَقلِ سكوت

after84 — Sun, 21 Dec 2008 22:29:18 GMT

به گمانم ديگر نمي خواهم كه بگويم ... نه كه نخواهم ... نه كه نگويم ... نمي شود انگار ... دلم مي خواهد همه گفته ها و نگفته ها را در صندوقچه ام بگذارم و كليدش را هم ... كليدش را هم ...

گاه هيچ كس آن قدر محرم نيست كه مشتش را باز كني ، كليد كوجكت را در دستش بگذاري ، مشتش را ببندي ، لبخند بزني و خيالت راحت باشد كه ...

نمي دانم ... شايد گم اش كنم ...

تفال

after84 — Sat, 20 Dec 2008 22:13:18 GMT

به رسم شب هاي يلداي پيشين تفالي زديم بر حضرت حافظ به نيت آنكه پاياني هست بر اين شبِ يلدايي ؟ ... با كاغذي بر دست به جهتِ نشاني كه از خاطر نبرم و مطلعش را بنويسم براي جنابِ سهیل به رسم يادگار ...

و نمي دانستم نه كاغذِ نشاني كه دستمالي لازمم مي شود براي ستردنِ ردي كه حاصل شد از آن چه گفت بر حسبِ مزاح ...

اين شد كه مي نويسمش همين جا كه يادم باشد يادآوريش كنم هر روز، به رسمِ كودكاني كه پاي بر زمين مي كوبند به خواستنِ دل خواسته هايشان ... كه همين را مي خواهم ، كه گفتي ...

يوسف گمگشته بازآيد به كنعان غم مخور كلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور

اين دل غمديده حالش به شود دل بد مكن وين سر شوريده باز آيد به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن چتر گل بر سركشي اي مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گردو روزي بر مراد ما نرفت دائما يكسان نماند حال دوران غم مخور

هان مشو نوميد چون واقف نه اي زاسرار باشد اندر پرده بازيهاي پنهان غم مخور

اي دل ار سيل فنا بنياد هستي بركند چون تو را نوحست كشتيبان ز توفان غم مخور

در بيابان گر به شوق كعبه خواهي زد قدم سرزنشها گر كند خار مغيلان غم مخور

گر چه منزل بس خطرناك است و مقصد بس بعيد هيچ راهي نيست كانرا نيست پايان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقيب جمله ميداند خداي حال گردان غم مخور

حافظا در كنج فقر و خلوت شبهاي تار تا بود وردت دعا و درس قران غم مخور

خاطره که صفر شود ...

after84 — Fri, 19 Dec 2008 22:14:18 GMT

دوستي ها برايم بسيار پر ارزش است ... از هر نوع كه باشد برايش انرژي مي گذارم ، وقت ، هر آن چه در توان دارم ... گاه مورد سو استفاده قرار مي گيرم ، مي دانم اما ... باز هم ... حرمت دارد برايم ... كم پيش مي آيد رابطه اي را بگسلم ... چه خانواده ، چه دوست ... ظرفِ انرژيم در يك رابطه ي دوستانه بسيار عظيم و بي سروته است ... اما هر چه باشد پايان ناپذير نيست ... بر همين اصل است كه انرژي مي گذارم ، انرژي مي گذارم ، خرج مي كنم ، خرج مي كنم ... تمام هم كه مي شود حتي ، تا مدت ها لبخند مي زنم ، شوخي مي كنم ، لودگي مي كنم ... اما ... ديگر تلاش نمي كنم ، دوست نداشته هايم را تحمل نمي كنم ، انتقاد نمي كنم ، پيشنهاد نمي دهم ، همراه نمي شوم ... آرام از متن به حاشیه می روم و او هرگز نخواهد فهميد كه اين دوستی در قلب من براي هميشه ، پايان يافته است ...

يك روز صبح كه از خواب بيدار مي شوم ، حتي در خاطره ام ، نشاني از آن پايان يافته ، نخواهد بود.

شب عاشقان بی دل ، چه شبی دراز باشد

after84 — Fri, 19 Dec 2008 08:11:18 GMT

مهم نيست كه اين ساختمانِ بزرگ ، سيستمِ گرمايشِ مركزي دارد ... كرسيِ قديمي دوباره برپا شده است با ترمه ها و مخده هايش ... هيچ چيز كم و كسر نيست ، تغارِ بزرگِ مادر بزرگ هم هست ، اينبار پر از آجيل ... يادشان نرفته ، يادي كنند ... كدوي پخته ، چغندر هم هست ... قتلمه و شيريني هاي خانگي ... كَثمَك و حلواي كنجد هم ... ميوه هم به وفور، همه نوع ... ميز شام ، حكايتِ ديگريست ... آشِ رشته ، كوفته ، دلمه ... نه چون شب عيد هزار رنگ ، نه فرنگي ، نه دسر ... اصالتِ كهنه ي قديمي با طعم هاي قديمي ...و رقص و رقص و رقص ... بيشتر محلي ... صداي عروسِ تازه در مي آيد " شما ...يها وقتي آهنگ هاي محلي تان را مي شنويد آن قدر مي رقصيد كه از پا بيفتيد" ... مي خندم ، راست مي گويد ... نگاهش مي كنم ، شاد است و سرزنده ... و مغرور كه بهانه ي جشنِ ما شده ... نگاهشان مي كنم ... همه ي بچه هاي شيطاني كه هم بازي هاي كوچكِ ديروزم بودند و امروز همه " دو" شده ، دو به دو در برابر ديدگانم مي رقصند ... لبريزم مي كنند از شادي ... كه هستند ... كه شادند ...

انگار با هزار رشته مرا به اين سرزمين وصل كرده اند ، اين بندهاي نامرئي را حس مي كنم ... عجب دامنگير است اين خاك ... عجب هنوز دلم براي كوچه باغ هاي كودكي اينطور مي تپد ... بعد از پدربزرگ ، كمي بعدتر مادربزرگ ، گمان مي داشتم دلم از اين خاك سرد شده و دوستش نخواهم داشت ديگر ... عجب كه هنوز بسيار دوستش مي دارم ... خاكِ زيرِ پاي وابستگانم است و من هر چه دورتر مي شوم ، دلبسته تر.

مي خورند و مي نوشند و مي رقصند ... براي من اما چرخش در هواي شادِ همبستگي شان ، حكايتِ ماندگاري مي شود ...

خوردني هاي اين سرزمين ، رقص هايش ، ترانه هايش ،عطرِ سبزه هاي كوهي اش ، مردمانش ... مردمانش ... مردمانش را ، عاشقم.